In de pers verschenen de afgelopen maanden regelmatig berichten over de gevolgen van de aanbesteding van het Ministerie van Justitie ten aanzien van tolk- en vertaalopdrachten. Taalente heeft er al eerder een berichtje aan gewijd.
Nog even resumerend:
In januari 2009 zijn alle tolk- en vertaalopdrachten voor Justitie en Politie gegund aan drie aanbieders waarbij prijs de hoofdrol speelde. De drie bureaus zijn vooral belast met de coördinatie. In de praktijk komt het erop neer, dat de tolken en vertalers die voornamelijk freelancers zijn, fors moeten toegeven op hun tarieven, want die lage prijs moet natuurlijk ergens worden neergelegd. Die tarieven waren al laag vergeleken met andere dienstverlenende sectoren waarin hoogopgeleiden werkzaam zijn. Het heeft ertoe geleid dat men in de rechtbanken regelmatig met de handen in het haar zat, omdat er geen geschikte tolk aanwezig was.
Het vak tolk vergt veel van een persoon. Je moet goed kunnen luisteren, nauwgezet kunnen vertalen, over veel kennis en een goede opleiding beschikken. Deze professionals leveren kwaliteit en daarvoor moeten zij ook een passende vergoeding krijgen.
Hetzelfde geldt voor een juridisch vertaler: niet iedereen die vertaler is, is ook een goede juridische vertaler. Meerdere specifieke opleidingen zijn daarvoor nodig en de kennis moet goed worden onderhouden. Elk foutje kan grote gevolgen hebben. Een tweede corrector is daarom noodzakelijk, maar dat is volgens taalente prijstechnisch gezien eigenlijk niet mogelijk.
De juridische vertalers werken nu tegen bedroevend lage tarieven. Zeker als het gaat om het regeltarief.
Dat heeft als gevolg dat er minder inkomsten zijn en dat er daardoor minder financiële ruimte is om te investeren in opleiding. Dat is slecht voor de branche. Er moet meer volume worden gemaakt om toch het hoofd boven water te houden. De kwaliteit staat onder druk.
Het Nederlands Genootschap van Tolken en Vertalers gaat zich nu ook bemoeien met de situatie. Vandaag verscheen het volgende artikeltje: Tolk en vertaler beleefd barricade op(klik) op het web.
Taalente wacht de ontwikkelingen af.
woensdag 28 juli 2010
vrijdag 23 juli 2010
Een taaltraining staat goed op je cv!
Het is geen gemakkelijke tijd, dat merken we allemaal. De een wat meer dan de ander. Naast mijn werk voor taalente ben ik ook gemeenteraadslid voor de gemeente Loon op Zand. Gisteren hebben we in de raadsvergadering de kadernota besproken, de opmaat naar de begroting van dit najaar.
Deze stond, zoals bij veel gemeentes, in het teken van bezuinigingen. Wat ons allemaal duidelijk is, is dat korten alleen, niet het gewenste effect zal bereiken. Je moet er aan de andere kant ook voor zorgen dat er inkomsten binnenkomen, dat je als gemeente aantrekkelijk blijft en dat je investeert: in eigen mensen, in de eigen producten, in de sociale infrastructuur. Dat levert zowel op de korte als op de lange termijn meer op.
Wat bij de gemeente als instituut speelt, is eigenlijk ook van toepassing op personen zelf.
In een tijd waarin mensen juist geneigd zijn om helemaal geen investeringen te doen, zeker niet in zichzelf, realiseren zij zich niet, dat daarmee de kansen op de arbeidsmarkt niet groter worden.
In een tijd waarin de internationalisering toeneemt, stijgt ook de vraag naar mensen die hun talen beheersen. Juist nu maakt dat op je cv een verschil. Het toont dat je denkt in kansen en dat je bereid bent een extra stap te zetten, ook in moeilijke tijden.
Nu zijn er veel mogelijkheden om de taalvaardigheid te verbeteren. Belangrijk is natuurlijk een goed eindresultaat. Echter evenzo belangrijk is de weg ernaar toe. Dat heeft taalente goed onderkend. Interactie, maatwerk, persoonlijke aandacht, een prettige en stimulerende leeromgeving, goede trainers, zijn factoren die in hoge mate het plezier en daarmee het eindresultaat bepalen. Zij zorgen voor een nieuwe impuls en verhogen het onderscheidend vermogen. Daarbij is juist het contact met de trainer zo belangrijk. Je doet namelijk weer nieuwe energie op en inspiratie. Daar kan geen programma of schriftelijke cursus, hoe goed ook, tegen op.
taalente is een opleidingsinstituut dat aan alle voorwaarden voldoet die voor een modern en kwalitatief goed bedrijf gelden. Geen product, geen training is bij taalente hetzelfde. De mogelijkheden zijn legio en uw investering levert écht rendement op.
In de nieuwslog van de site arbeidsmarkt, verscheen deze week een artikel hierover:
Interessant cv door middel van taalcursus(klik)
Leuk om te lezen en meer dan de moeite van het overdenken waard.
Deze stond, zoals bij veel gemeentes, in het teken van bezuinigingen. Wat ons allemaal duidelijk is, is dat korten alleen, niet het gewenste effect zal bereiken. Je moet er aan de andere kant ook voor zorgen dat er inkomsten binnenkomen, dat je als gemeente aantrekkelijk blijft en dat je investeert: in eigen mensen, in de eigen producten, in de sociale infrastructuur. Dat levert zowel op de korte als op de lange termijn meer op.
Wat bij de gemeente als instituut speelt, is eigenlijk ook van toepassing op personen zelf.
In een tijd waarin mensen juist geneigd zijn om helemaal geen investeringen te doen, zeker niet in zichzelf, realiseren zij zich niet, dat daarmee de kansen op de arbeidsmarkt niet groter worden.
In een tijd waarin de internationalisering toeneemt, stijgt ook de vraag naar mensen die hun talen beheersen. Juist nu maakt dat op je cv een verschil. Het toont dat je denkt in kansen en dat je bereid bent een extra stap te zetten, ook in moeilijke tijden.
Nu zijn er veel mogelijkheden om de taalvaardigheid te verbeteren. Belangrijk is natuurlijk een goed eindresultaat. Echter evenzo belangrijk is de weg ernaar toe. Dat heeft taalente goed onderkend. Interactie, maatwerk, persoonlijke aandacht, een prettige en stimulerende leeromgeving, goede trainers, zijn factoren die in hoge mate het plezier en daarmee het eindresultaat bepalen. Zij zorgen voor een nieuwe impuls en verhogen het onderscheidend vermogen. Daarbij is juist het contact met de trainer zo belangrijk. Je doet namelijk weer nieuwe energie op en inspiratie. Daar kan geen programma of schriftelijke cursus, hoe goed ook, tegen op.
taalente is een opleidingsinstituut dat aan alle voorwaarden voldoet die voor een modern en kwalitatief goed bedrijf gelden. Geen product, geen training is bij taalente hetzelfde. De mogelijkheden zijn legio en uw investering levert écht rendement op.
In de nieuwslog van de site arbeidsmarkt, verscheen deze week een artikel hierover:
Interessant cv door middel van taalcursus(klik)
Leuk om te lezen en meer dan de moeite van het overdenken waard.
dinsdag 11 mei 2010
Louis van Gaal en Duitsland in een Nederlandse overwinningsroes
FC Bayern is kampioen. Louis van Gaal heeft gedaan wat hij moest doen: FC Bayern Meister maken.
www.n24.de
Het kan voor hem niet meer stuk: het vertrouwen in de Nederlandse trainer is groot. Toch legde de overwinning een aantal cultuurverschillen tussen voetbalminnend Duitsland en -Nederland bloot.
Allereerst was daar de wat precaire situatie omtrent het overwinningsritueel van de FC Bayern: Van Gaal had immers nadrukkelijk aangegeven niet gediend te zijn van de gevolgen van de traditionele bierdouche: een nat, stinkend pak en dito haren.In Nederland zou van Gaal dit niet hebben laten weten, denk ik. Wetende dat zo'n houding echt averechts zou werken en juist zou zorgen voor een extra nat pak. In Duitsland waar men toch nog veel meer autoriteit gericht is, is dat een heel ander verhaal. De Duitse voetbalcommentator had hierover tijdens de uitzending al zijn bezorgdheid uitgesproken. Hoe zou dat aflopen?
Gelukkig verscheen van Gaal na de rust in zijn trainingspak: wellicht een gunstig teken en zou het allemaal wel meevallen, maar gerust was men er niet op.
Na de overwinning was er eerst weifeling, maar onder aanvoering van Nederlandse spelers was er geen ontkomen meer aan. Van Gaal met nat pak toonde zich van zijn sportieve 'Nederlandse' kant en toonde geen rancune. Zo hoort het ook, want laten we eerlijk zijn: het gaat voor ons Nederlanders nergens over.
Toen was daar de huldiging. Een grote menigte supporters in de clubkleuren. Een Louis van Gaal die de menigte tot grote hoogten probeerde te brengen met voor Duitse begrippen zeer chauvinistische taal. Bij Ajax in Amsterdam zou dat zonder twijfel zijn gelukt, maar in Duitsland is dat iets heel anders. Als er iets is wat de Duitser met de paplepel is ingegoten, dan is het wel dat chauvinisme, gezien de historie, in het openbaar nog steeds 'not done' is. Een Duits vlaggetje aan de auto zorgde een aantal jaren geleden al voor opwinding, laat staan de uiterst chauvinistische en krijgshaftige taal die Louis van Gaal uitsprak: "Wer hat die beste Verteidigung?" Het antwoord vanuit het publiek kwam wat weifelend. Waarop van Gaal de woorden "FC Bayern" uitsprak en nog maar eens herhaalde. De volgende vraag lag nóg wat gevoeliger: "Wer hat die beste Angriff?" Het antwoord kwam nog steeds erg zachtjes uit de menigte. Ook de reacties die op de vele gezichten was af te lezen was er eentje van: Wat moeten we ermee? Tijdens de verdere woorden van Louis werd dat steeds duidelijker en daarbij speelden de gemaakte taalfoutjes geen rol.
9 mei 2010
Het 'Tulpen aus Amsterdam' maakte voor mij dat contrast tussen Nederland en Duitsland en de manier van beleven op dat moment nog eens extra helder. Twee landen: zo dichtbij maar in hun beleving zo verschillend. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken, dat de synergie ontbrak.
De Nederlandse trainer wordt het echter vergeven. Het referentiekader is immers totaal anders.
Ik ben benieuwd wat Louis van Gaal hiermee overhoop heeft gehaald.
www.n24.de
Het kan voor hem niet meer stuk: het vertrouwen in de Nederlandse trainer is groot. Toch legde de overwinning een aantal cultuurverschillen tussen voetbalminnend Duitsland en -Nederland bloot.
Allereerst was daar de wat precaire situatie omtrent het overwinningsritueel van de FC Bayern: Van Gaal had immers nadrukkelijk aangegeven niet gediend te zijn van de gevolgen van de traditionele bierdouche: een nat, stinkend pak en dito haren.In Nederland zou van Gaal dit niet hebben laten weten, denk ik. Wetende dat zo'n houding echt averechts zou werken en juist zou zorgen voor een extra nat pak. In Duitsland waar men toch nog veel meer autoriteit gericht is, is dat een heel ander verhaal. De Duitse voetbalcommentator had hierover tijdens de uitzending al zijn bezorgdheid uitgesproken. Hoe zou dat aflopen?
Gelukkig verscheen van Gaal na de rust in zijn trainingspak: wellicht een gunstig teken en zou het allemaal wel meevallen, maar gerust was men er niet op.
Na de overwinning was er eerst weifeling, maar onder aanvoering van Nederlandse spelers was er geen ontkomen meer aan. Van Gaal met nat pak toonde zich van zijn sportieve 'Nederlandse' kant en toonde geen rancune. Zo hoort het ook, want laten we eerlijk zijn: het gaat voor ons Nederlanders nergens over.
Toen was daar de huldiging. Een grote menigte supporters in de clubkleuren. Een Louis van Gaal die de menigte tot grote hoogten probeerde te brengen met voor Duitse begrippen zeer chauvinistische taal. Bij Ajax in Amsterdam zou dat zonder twijfel zijn gelukt, maar in Duitsland is dat iets heel anders. Als er iets is wat de Duitser met de paplepel is ingegoten, dan is het wel dat chauvinisme, gezien de historie, in het openbaar nog steeds 'not done' is. Een Duits vlaggetje aan de auto zorgde een aantal jaren geleden al voor opwinding, laat staan de uiterst chauvinistische en krijgshaftige taal die Louis van Gaal uitsprak: "Wer hat die beste Verteidigung?" Het antwoord vanuit het publiek kwam wat weifelend. Waarop van Gaal de woorden "FC Bayern" uitsprak en nog maar eens herhaalde. De volgende vraag lag nóg wat gevoeliger: "Wer hat die beste Angriff?" Het antwoord kwam nog steeds erg zachtjes uit de menigte. Ook de reacties die op de vele gezichten was af te lezen was er eentje van: Wat moeten we ermee? Tijdens de verdere woorden van Louis werd dat steeds duidelijker en daarbij speelden de gemaakte taalfoutjes geen rol.
9 mei 2010
Het 'Tulpen aus Amsterdam' maakte voor mij dat contrast tussen Nederland en Duitsland en de manier van beleven op dat moment nog eens extra helder. Twee landen: zo dichtbij maar in hun beleving zo verschillend. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken, dat de synergie ontbrak.
De Nederlandse trainer wordt het echter vergeven. Het referentiekader is immers totaal anders.
Ik ben benieuwd wat Louis van Gaal hiermee overhoop heeft gehaald.
maandag 3 mei 2010
Talent
Wat is talent en hoe ziet dat er uit? Deze vragen hebben me de afgelopen tijd behoorlijk bezig gehouden.
Ik denk aan mensen die iets bijzonders hebben gepresteerd, die iedereen zal herkennen als een talent en ik vraag me af: Zijn dat gewone mensen? Mensen zoals jij en ik?
Ik denk aan Nigel Kennedy. Ik had nog nooit van hem gehoord, tot ik een keertje op de tv een uitzending zag van Antonio Vivaldi's Zomer. Geweldig! Orkestleden met zonnebrillen op en Nigel die zo gedreven zijn viool bespeelde, stampend met de voeten op de maat van de muziek.
Zomer - III Presto
Een wat stakkatoachtige manier van bewegen, een vreemde houding in zijn lichaam maar wat een prachtige vertolking!Geïnspireerd door zijn astma werd er een extra dimensie aan het muziekstuk toegevoegd, kreeg Zomer een benauwende touch, maar werd daardoor zo herkenbaar. Ik heb meteen de cd gekocht.
link: www.radiowroclove.pl
Later heb ik nog een vertolking gezien van Bach. Opmerkelijk daarbij is zijn presentatie en de manier waarop hij het publiek toespreekt. Wars van protocols en een kledingstijl die demonstreert dat conformeren niet in zijn woordenboek thuishoort. In ieder geval is zijn presentatie niet gepolijst, rauw, maar bijzonder en daardoor zo oprecht.
Bach BWV 1041 - I - Allegro moderato
Ik denk aan Michael Jackson. Ik heb met ontzag gekeken naar de voorbereidingen van zijn laatste concert: "This is it'. Ook hier was ik getroffen door de professionaliteit en de geheel eigen manier van muziekbeleving: Tot in de kleinste details doordacht en uitgevoerd. Hoe verhoudt zich dat tot de mens achter de ster? Wij, in de overgecultiveerde wereld, waar wordt verwacht dat iedereen zich conformeert aan de presentatie- en gedragsnorm, noemen dat excentriek, zonderling, vreemd, raar, gek en verdere gradaties die de deformatie aangeven.
link:http://headlines.nos.nl
Zo kan ik nog een heel rijtje van mensen opnoemen die door een bijzonder talent opvallen, maar nog meer doordat ze buiten de norm vallen.
De acceptatie in onze wereld voor afwijkend gedrag is laag. Van meet af aan wordt dit de kop ingedrukt: door opvoeding, door groepscontrole, door het hokjesdenken, door de maatschappij en tenslotte door je interne stem. Wat voor een kans heeft dan dat talent om zich te ontwikkelen tot iets buitengewoons? Ik denk dat je óf over een buitengewone wil en doorzettingsvermogen moet beschikken óf dat je je moet kunnen afsluiten voor de pijn die de buitenwereld je toebrengt. Dat heeft zijn prijs en niet iedereen kan die betalen.
Ik krijg regelmatig mensen op cursus die zeggen geen taalgevoel te hebben. Ze kunnen zich niet of slecht uitdrukken en vaak gaat het gepaard met een hoop emoties. In mijn lessen probeer ik toegang te vinden tot dat talent wat er ergens is. Vaak is het verstopt, bedekt of afgesloten. Soms moet ik vreemde wegen bewandelen om het naar boven te halen, een onorthodoxe aanpak doet vaak wonderen. Soms lukt het helemaal niet en dat is altijd het moeilijkste. Ik voel het dan als een soort van falen. Maar als het lukt, dan geeft dat zoveel energie. De wetenschap dat je een verschil hebt kunnen maken, dat je iemand verder hebt geholpen. Dat de persoon over een drempel is gestapt en een deel van zichzelf heeft teruggevonden. Dat is het mooiste wat me in dit vak overkomt.
Ik denk aan mensen die iets bijzonders hebben gepresteerd, die iedereen zal herkennen als een talent en ik vraag me af: Zijn dat gewone mensen? Mensen zoals jij en ik?
Ik denk aan Nigel Kennedy. Ik had nog nooit van hem gehoord, tot ik een keertje op de tv een uitzending zag van Antonio Vivaldi's Zomer. Geweldig! Orkestleden met zonnebrillen op en Nigel die zo gedreven zijn viool bespeelde, stampend met de voeten op de maat van de muziek.
Zomer - III Presto
Een wat stakkatoachtige manier van bewegen, een vreemde houding in zijn lichaam maar wat een prachtige vertolking!Geïnspireerd door zijn astma werd er een extra dimensie aan het muziekstuk toegevoegd, kreeg Zomer een benauwende touch, maar werd daardoor zo herkenbaar. Ik heb meteen de cd gekocht.
link: www.radiowroclove.plLater heb ik nog een vertolking gezien van Bach. Opmerkelijk daarbij is zijn presentatie en de manier waarop hij het publiek toespreekt. Wars van protocols en een kledingstijl die demonstreert dat conformeren niet in zijn woordenboek thuishoort. In ieder geval is zijn presentatie niet gepolijst, rauw, maar bijzonder en daardoor zo oprecht.
Bach BWV 1041 - I - Allegro moderato
Ik denk aan Michael Jackson. Ik heb met ontzag gekeken naar de voorbereidingen van zijn laatste concert: "This is it'. Ook hier was ik getroffen door de professionaliteit en de geheel eigen manier van muziekbeleving: Tot in de kleinste details doordacht en uitgevoerd. Hoe verhoudt zich dat tot de mens achter de ster? Wij, in de overgecultiveerde wereld, waar wordt verwacht dat iedereen zich conformeert aan de presentatie- en gedragsnorm, noemen dat excentriek, zonderling, vreemd, raar, gek en verdere gradaties die de deformatie aangeven.
link:http://headlines.nos.nl
Zo kan ik nog een heel rijtje van mensen opnoemen die door een bijzonder talent opvallen, maar nog meer doordat ze buiten de norm vallen.
De acceptatie in onze wereld voor afwijkend gedrag is laag. Van meet af aan wordt dit de kop ingedrukt: door opvoeding, door groepscontrole, door het hokjesdenken, door de maatschappij en tenslotte door je interne stem. Wat voor een kans heeft dan dat talent om zich te ontwikkelen tot iets buitengewoons? Ik denk dat je óf over een buitengewone wil en doorzettingsvermogen moet beschikken óf dat je je moet kunnen afsluiten voor de pijn die de buitenwereld je toebrengt. Dat heeft zijn prijs en niet iedereen kan die betalen.
Ik krijg regelmatig mensen op cursus die zeggen geen taalgevoel te hebben. Ze kunnen zich niet of slecht uitdrukken en vaak gaat het gepaard met een hoop emoties. In mijn lessen probeer ik toegang te vinden tot dat talent wat er ergens is. Vaak is het verstopt, bedekt of afgesloten. Soms moet ik vreemde wegen bewandelen om het naar boven te halen, een onorthodoxe aanpak doet vaak wonderen. Soms lukt het helemaal niet en dat is altijd het moeilijkste. Ik voel het dan als een soort van falen. Maar als het lukt, dan geeft dat zoveel energie. De wetenschap dat je een verschil hebt kunnen maken, dat je iemand verder hebt geholpen. Dat de persoon over een drempel is gestapt en een deel van zichzelf heeft teruggevonden. Dat is het mooiste wat me in dit vak overkomt.
dinsdag 13 april 2010
Imagineering..
Imagineering
Een mooi woord. Denken in beelden, dromen, voelen, proeven, ruiken, horen, zien, inspiratie hebben, creëeren en uiteindelijk verwezenlijken. Om daar te komen waar je wilt zijn. De weg naar het doel is eigenlijk het boeiendste onderdeel.
Cees, mijn man, koopt elke week de Autoweek. Op zaterdag na het doen van de wekelijkse boodschappen (we hebben een beperkte taakverdeling), leest hij op zijn gemakje even in het blaadje. Ondertussen genietend van een kopje koffie en een verse, knapperige Bonkie (bolletje gezond brood met krentjes en noten van bakkerij Heijs in Kaatsheuvel) bladert hij steevast al jaren door het tijdschrift. Soms krijg ik dan heel kort (mijn interesse in auto’s is beperkt) te horen wat welke autotest heeft opgeleverd. We investeren meer in natuurlijke paardenkrachten dan in mechanische en ik vraag me af, waarom hij toch telkens dat blad koopt. Het is niet zo dat hij staat te popelen om een andere auto aan te schaffen. Het moet dus iets anders zijn.
www.gewoonhanny.nl
Glimmend chroom, perfecte stroomlijn, uitstraling en nieuw design, de geur van nieuw leer, het omdraaien van de sleutel in het slot, het gezoem van de motor, de trilling die je dan ervaart. Het gevoel van vrijheid, dat alles spat van de bladzijden af..
Na een half uurtje slaat hij steevast het blaadje dicht, trekt zijn oude kloffie aan en staat te popelen om naar de paarden te gaan. Hij stapt in de oude, rode Ford Focus. De dieselmotor bromt, de versnellingsbak schakelt stroef en de gereedschappen in de achterbak om de omheining te kunnen repareren rammelen. De paardenbrokken om de merries te voeren verspreiden een heel andere geur dan die van nieuw leer..
Op de wei wachten de drie jonge merries met gespitste oren en opgeheven hoofden. Ze herkennen het geluid van de motor en staan al klaar bij het hek om hem te begroeten. Ze verspreiden een sterke paardengeur: zweet, mest en nog iets anders, moeilijk defineerbaar. De ogen vochtig, elkaar verdringend om aandacht, met de neusgaten opengesperd, duiken ze met hun hoofden in zijn nek om te ruiken of hij het ook wel echt is. Na een aai en een kroel worden ze speels weggestuurd. Met de staarten op de rug dansen ze door de wei. De opwinding is voelbaar. Het eten komt eraan!
Een uur of drie later komt mijn man altijd moe, maar voldaan weer thuis. De Autoweek is naar de achtergrond verdwenen. De paarden zijn de afgelopen jaren steeds belangrijker voor hem geworden: Een uitlaatklep om na een werkweek afstand te nemen van een baan met veel verantwoording, veel papierwerk het steeds maar inschatten van en inspelen op de behoeften van anderen. Een paard is puur en altijd echt. Een paard staat dicht bij de natuur en in de omgang met het dier laat je al snel de overbodige ballast los. Paarden zijn heilzaam voor de ziel en vormen steeds weer een bron van energie en dankbaarheid.
Daar kan geen chroom, hoe mooi gepolijst ook, tegenop!
Een mooi woord. Denken in beelden, dromen, voelen, proeven, ruiken, horen, zien, inspiratie hebben, creëeren en uiteindelijk verwezenlijken. Om daar te komen waar je wilt zijn. De weg naar het doel is eigenlijk het boeiendste onderdeel.
Cees, mijn man, koopt elke week de Autoweek. Op zaterdag na het doen van de wekelijkse boodschappen (we hebben een beperkte taakverdeling), leest hij op zijn gemakje even in het blaadje. Ondertussen genietend van een kopje koffie en een verse, knapperige Bonkie (bolletje gezond brood met krentjes en noten van bakkerij Heijs in Kaatsheuvel) bladert hij steevast al jaren door het tijdschrift. Soms krijg ik dan heel kort (mijn interesse in auto’s is beperkt) te horen wat welke autotest heeft opgeleverd. We investeren meer in natuurlijke paardenkrachten dan in mechanische en ik vraag me af, waarom hij toch telkens dat blad koopt. Het is niet zo dat hij staat te popelen om een andere auto aan te schaffen. Het moet dus iets anders zijn.
www.gewoonhanny.nlGlimmend chroom, perfecte stroomlijn, uitstraling en nieuw design, de geur van nieuw leer, het omdraaien van de sleutel in het slot, het gezoem van de motor, de trilling die je dan ervaart. Het gevoel van vrijheid, dat alles spat van de bladzijden af..
Na een half uurtje slaat hij steevast het blaadje dicht, trekt zijn oude kloffie aan en staat te popelen om naar de paarden te gaan. Hij stapt in de oude, rode Ford Focus. De dieselmotor bromt, de versnellingsbak schakelt stroef en de gereedschappen in de achterbak om de omheining te kunnen repareren rammelen. De paardenbrokken om de merries te voeren verspreiden een heel andere geur dan die van nieuw leer..
Op de wei wachten de drie jonge merries met gespitste oren en opgeheven hoofden. Ze herkennen het geluid van de motor en staan al klaar bij het hek om hem te begroeten. Ze verspreiden een sterke paardengeur: zweet, mest en nog iets anders, moeilijk defineerbaar. De ogen vochtig, elkaar verdringend om aandacht, met de neusgaten opengesperd, duiken ze met hun hoofden in zijn nek om te ruiken of hij het ook wel echt is. Na een aai en een kroel worden ze speels weggestuurd. Met de staarten op de rug dansen ze door de wei. De opwinding is voelbaar. Het eten komt eraan!
Een uur of drie later komt mijn man altijd moe, maar voldaan weer thuis. De Autoweek is naar de achtergrond verdwenen. De paarden zijn de afgelopen jaren steeds belangrijker voor hem geworden: Een uitlaatklep om na een werkweek afstand te nemen van een baan met veel verantwoording, veel papierwerk het steeds maar inschatten van en inspelen op de behoeften van anderen. Een paard is puur en altijd echt. Een paard staat dicht bij de natuur en in de omgang met het dier laat je al snel de overbodige ballast los. Paarden zijn heilzaam voor de ziel en vormen steeds weer een bron van energie en dankbaarheid.
Daar kan geen chroom, hoe mooi gepolijst ook, tegenop!
vrijdag 2 april 2010
Karfreitag
Het einde van de winter is in zicht, al zou je dat niet zeggen, afgaande op de gevoelstemperatuur buiten.
Goede Vrijdag, Karfreitag, met het gedenken van het sterven van Jesus Christus is voor mij symbolisch de dag dat er een einde komt aan een lange donkere periode. Pasen is een feest van hoop, een nieuw begin en het geloof dat alles uiteindelijk goed komt.
Ik denk weer terug aan toen ik een klein meisje was. Weken van te voren al werden voorbereidingen getroffen voor Pasen.
Een van de leukste dingen was het maken en versieren van de palmpasenstok. Omwikkeld met crêpepapier, bovenop een gebakken broodje in de vorm van een haantje en volgehangen met allerlei lekkere dingen, togen wij kinderen van de Anjerschool in een optocht naar het Altersheim in Blomberg. Dat was toch wel een paar kilometer lopen over een tweetal steile hellingen. In het Altersheim zochten we allemaal het zieligste oudje uit aan wie we dan de zware stok gaven. Dat gaf een goed gevoel en de dankbaarheid die in de ogen te lezen was of de glimlach, maakte dat de pijn in de handen en schouders van het dragen al snel naar de achtergrond verdween. Daar deed je het allemaal voor.
Daarnaast was er op Palmzaterdag altijd het inwijden van de Palmpasentak en het bewieroken van de takken door aalmoezenier de Bont. Dan kregen wij kinderen altijd een softijsje in het PMC. De gewijde takken die zo apart geurden, hing mijn moeder dan op een prominente plaats boven de deur. Dat had altijd iets magisch, vond ik. Als je eronderdoor liep en die aparte geur rook, dan had ik altijd het idee dat er iets te gebeuren stond.
Het kleuren van de paaseieren was een moment op zich. Mijn vader zorgde voor de materialen en mijn zusjes, mijn moeder en ik gingen dan aan het versieren. Heerlijk, zo samen aan het werk.
Met Pasen kregen mijn zusjes en ik altijd nieuwe kleren, meestal een mooie nieuwe jurk. Daarbij mochten we dan schoenen kiezen. Ik vond lakschoenen altijd het mooiste. Die zette ik dan altijd in het zicht zodat ik ze kon bewonderen. Regelmatig pakte ik ze even op en ik werd dan helemaal blij van binnen. Zulke mooie schoenen had vast niemand anders! Eerder aandoen dan op eerste Paasdag was absoluut verboden!
Op eerste Paasdag ging het hele gezin dan op z'n paasbest naar de zondagsmis. Dat was altijd een plechtig en mooi moment. Het voelde warm en vertrouwd. Na de mis gingen de ouders een kopje koffie drinken en mochten wij wat spelen in de gangen van het PMC. Wel oppassen dat je kleren niet vies werden en vooral die lakschoenen niet!
Na de mis was er dan het Paasontbijt met de gekleurde eieren, waar wij ons best op hadden gedaan, met heerlijk vers gebakken brood, vers sinaasappelsap en allerlei andere lekkere dingen. Op ons bord hadden we allemaal een chocolade kip in een mandje met gekleurde chocolade eitjes. Heerlijk!! Ik kon er nooit vanaf blijven en begon stiekem met het afbreken van een klein stukje aan de onderkant van de kip, daar zat een gat en dat zag je toch niet.. Mijn zusje Willy presteerde het echter om de kip minstens tot en met Pinksteren te bewaren, totdat hij wit uitsloeg, maar mij lukte dat nooit..
Na het ontbijt mochten we even buiten spelen, maar niet rennen, hinkelen, stoepkrijten, klimmen, elastieken of andere wilde spelletjes doen. Dus wandelden we wat rond. Steeds weer stilstaand om de schoenen te bewonderen. En rond te draaien, om te zien hoe wijd de jurk uitzwierde. Ik zie nog de nieuwe blaadjes aan de struiken. De bloesem aan de bomen en in de verte de heuvels van het Weser Bergland: een zweem van groen. Alles was nieuw. Het voelde zo veilig en geruststellend en het hield een belofte in: van voorjaar, lente en dan die heerlijke lange zomer!
Buiten fotoboek Annette Verhaaf
Fijne Paasdagen!
Goede Vrijdag, Karfreitag, met het gedenken van het sterven van Jesus Christus is voor mij symbolisch de dag dat er een einde komt aan een lange donkere periode. Pasen is een feest van hoop, een nieuw begin en het geloof dat alles uiteindelijk goed komt.
Ik denk weer terug aan toen ik een klein meisje was. Weken van te voren al werden voorbereidingen getroffen voor Pasen.
Een van de leukste dingen was het maken en versieren van de palmpasenstok. Omwikkeld met crêpepapier, bovenop een gebakken broodje in de vorm van een haantje en volgehangen met allerlei lekkere dingen, togen wij kinderen van de Anjerschool in een optocht naar het Altersheim in Blomberg. Dat was toch wel een paar kilometer lopen over een tweetal steile hellingen. In het Altersheim zochten we allemaal het zieligste oudje uit aan wie we dan de zware stok gaven. Dat gaf een goed gevoel en de dankbaarheid die in de ogen te lezen was of de glimlach, maakte dat de pijn in de handen en schouders van het dragen al snel naar de achtergrond verdween. Daar deed je het allemaal voor.
Daarnaast was er op Palmzaterdag altijd het inwijden van de Palmpasentak en het bewieroken van de takken door aalmoezenier de Bont. Dan kregen wij kinderen altijd een softijsje in het PMC. De gewijde takken die zo apart geurden, hing mijn moeder dan op een prominente plaats boven de deur. Dat had altijd iets magisch, vond ik. Als je eronderdoor liep en die aparte geur rook, dan had ik altijd het idee dat er iets te gebeuren stond.
Het kleuren van de paaseieren was een moment op zich. Mijn vader zorgde voor de materialen en mijn zusjes, mijn moeder en ik gingen dan aan het versieren. Heerlijk, zo samen aan het werk.
Met Pasen kregen mijn zusjes en ik altijd nieuwe kleren, meestal een mooie nieuwe jurk. Daarbij mochten we dan schoenen kiezen. Ik vond lakschoenen altijd het mooiste. Die zette ik dan altijd in het zicht zodat ik ze kon bewonderen. Regelmatig pakte ik ze even op en ik werd dan helemaal blij van binnen. Zulke mooie schoenen had vast niemand anders! Eerder aandoen dan op eerste Paasdag was absoluut verboden!
Op eerste Paasdag ging het hele gezin dan op z'n paasbest naar de zondagsmis. Dat was altijd een plechtig en mooi moment. Het voelde warm en vertrouwd. Na de mis gingen de ouders een kopje koffie drinken en mochten wij wat spelen in de gangen van het PMC. Wel oppassen dat je kleren niet vies werden en vooral die lakschoenen niet!
Na de mis was er dan het Paasontbijt met de gekleurde eieren, waar wij ons best op hadden gedaan, met heerlijk vers gebakken brood, vers sinaasappelsap en allerlei andere lekkere dingen. Op ons bord hadden we allemaal een chocolade kip in een mandje met gekleurde chocolade eitjes. Heerlijk!! Ik kon er nooit vanaf blijven en begon stiekem met het afbreken van een klein stukje aan de onderkant van de kip, daar zat een gat en dat zag je toch niet.. Mijn zusje Willy presteerde het echter om de kip minstens tot en met Pinksteren te bewaren, totdat hij wit uitsloeg, maar mij lukte dat nooit..
Na het ontbijt mochten we even buiten spelen, maar niet rennen, hinkelen, stoepkrijten, klimmen, elastieken of andere wilde spelletjes doen. Dus wandelden we wat rond. Steeds weer stilstaand om de schoenen te bewonderen. En rond te draaien, om te zien hoe wijd de jurk uitzwierde. Ik zie nog de nieuwe blaadjes aan de struiken. De bloesem aan de bomen en in de verte de heuvels van het Weser Bergland: een zweem van groen. Alles was nieuw. Het voelde zo veilig en geruststellend en het hield een belofte in: van voorjaar, lente en dan die heerlijke lange zomer!
Buiten fotoboek Annette Verhaaf
Fijne Paasdagen!
donderdag 1 april 2010
De toegevoegde waarde van een vertaalbureau
Het is geen eenvoudige opgave om je gedachten goed op papier te zetten. Ik heb dat zelf ervaren bij het schrijven van de teksten voor de brochure van taalente. Ik heb eindeloos gewikt en gewogen, herschreven, het even laten liggen, toen weer opgepakt, nog wat geschrapt en weer toegevoegd ☺.. en er uiteindelijk een punt achter gezet.
Als het product er dan ligt en het moet worden vertaald, dan moet dat wel goed gebeuren. Ik spreek een aardig woordje over de grens, al zeg ik het zelf, maar ik was er al snel achter, dat een native speaker toch heel andere tools in het "taalgereedschapskistje" heeft zitten dan iemand met een HAVO- of VWO-diploma op zak.
Ik zie toch vaak, dat nogal wat mensen er hetzelfde over denken. We krijgen bij taalente met grote regelmaat een tekst aangeboden, die '..alleen maar even nagekeken hoeft te worden..'. Soms is het document geschreven door iemand die bijvoorbeeld goed Engels spreekt, maar soms is ook gebruik gemaakt van een vertaalmachine. Ik bereid de klant er in alle gevallen op voor, dat we het document door een professional laten redigeren en dat de revisie wel eens zou kunnen uitmonden in herschrijven. In vrijwel alle gevallen komt het uiteindelijk ook hierop neer, tot grote schrik van de opdrachtgever.
Een vertaalmachine kan een professional helpen, maar in handen van iemand die de doeltaal niet beheerst, kun je toch erg vreemde constructies krijgen getuige de volgende voorbeelden: voorbeeld 1 en de Duitse teksten op de website van een leverancier van brandkasten:voorbeeld 2 en een voorbeeld van een in het Engels?? vertaalde tekst: voorbeeld 3
Een goed vertaalbureau heeft de klantvraag goed geïnventariseerd, heeft daarna de brontaal geanalyseerd, maakt met behulp van speciale software de tekst klaar voor vertaling, heeft de juiste vertaler geselecteerd, zorgt ervoor dat de vertaalde tekst wordt gereviseerd en in de aangeleverde opmaak weer wordt uitgeleverd. Een goed vertaalbureau maakt een vertaalgeheugen aan, zodat er consistentie is in het woordgebruik bij volgende opdrachten. Een goed vertaalbureau staat garant voor de kwaliteit door uitsluitend gebruik te maken van goed opgeleide, ervaren, gecertificeerde professionals die op hun beurt ook voortdurend werken aan het uitbreiden van hun kennis. Een goed vertaalbureau werkt volgens vaste procedures en heeft de beveiliging van het bewaren en versturen van documenten goed geborgd. Door eventuele opmerkingen van de klant in de evaluatie mee te nemen, wordt ook continu gewerkt aan de verbetering van de interne processen. Als klant loop je op deze manier weinig of geen risico, er wordt veel werk uit handen genomen en ja, daarvoor betaal je ook wel wat meer. Maar dan heb je ook wat en heb je weinig zorgen aan je hoofd.
Een goede website is je visitekaartje. Een van onze vaste klanten is een galerie voor moderne kunst. Hiervoor hebben we o.a. de teksten Blue Ocean Strategy en André Volten vertaald.
André Volten
Zij leveren hiermee een mooi visitekaartje af, passend bij hun producten. En voor ons: erg leuk om te doen!!
Hartelijke groet,
Loes
Als het product er dan ligt en het moet worden vertaald, dan moet dat wel goed gebeuren. Ik spreek een aardig woordje over de grens, al zeg ik het zelf, maar ik was er al snel achter, dat een native speaker toch heel andere tools in het "taalgereedschapskistje" heeft zitten dan iemand met een HAVO- of VWO-diploma op zak.
Ik zie toch vaak, dat nogal wat mensen er hetzelfde over denken. We krijgen bij taalente met grote regelmaat een tekst aangeboden, die '..alleen maar even nagekeken hoeft te worden..'. Soms is het document geschreven door iemand die bijvoorbeeld goed Engels spreekt, maar soms is ook gebruik gemaakt van een vertaalmachine. Ik bereid de klant er in alle gevallen op voor, dat we het document door een professional laten redigeren en dat de revisie wel eens zou kunnen uitmonden in herschrijven. In vrijwel alle gevallen komt het uiteindelijk ook hierop neer, tot grote schrik van de opdrachtgever.
Een vertaalmachine kan een professional helpen, maar in handen van iemand die de doeltaal niet beheerst, kun je toch erg vreemde constructies krijgen getuige de volgende voorbeelden: voorbeeld 1 en de Duitse teksten op de website van een leverancier van brandkasten:voorbeeld 2 en een voorbeeld van een in het Engels?? vertaalde tekst: voorbeeld 3
Een goed vertaalbureau heeft de klantvraag goed geïnventariseerd, heeft daarna de brontaal geanalyseerd, maakt met behulp van speciale software de tekst klaar voor vertaling, heeft de juiste vertaler geselecteerd, zorgt ervoor dat de vertaalde tekst wordt gereviseerd en in de aangeleverde opmaak weer wordt uitgeleverd. Een goed vertaalbureau maakt een vertaalgeheugen aan, zodat er consistentie is in het woordgebruik bij volgende opdrachten. Een goed vertaalbureau staat garant voor de kwaliteit door uitsluitend gebruik te maken van goed opgeleide, ervaren, gecertificeerde professionals die op hun beurt ook voortdurend werken aan het uitbreiden van hun kennis. Een goed vertaalbureau werkt volgens vaste procedures en heeft de beveiliging van het bewaren en versturen van documenten goed geborgd. Door eventuele opmerkingen van de klant in de evaluatie mee te nemen, wordt ook continu gewerkt aan de verbetering van de interne processen. Als klant loop je op deze manier weinig of geen risico, er wordt veel werk uit handen genomen en ja, daarvoor betaal je ook wel wat meer. Maar dan heb je ook wat en heb je weinig zorgen aan je hoofd.
Een goede website is je visitekaartje. Een van onze vaste klanten is een galerie voor moderne kunst. Hiervoor hebben we o.a. de teksten Blue Ocean Strategy en André Volten vertaald.
André Volten
Zij leveren hiermee een mooi visitekaartje af, passend bij hun producten. En voor ons: erg leuk om te doen!!
Hartelijke groet,
Loes
Abonneren op:
Posts (Atom)
